پایین بودن میزان ساعات مفید کاری روزانه در ادارات دولتی و بخش خصوصی کشور، سهم کار مفید هر روز را به شدت کاهش داده، در حالی که سهم ناهار خوردن، تلفن کردن و چای نوشیدن از انجام کار مفید بیشتر است. اين مدخل خبري است كه خبرگزاري مهر منتشر كرده است. اين خبر خبري نا اميد كننده است و براساس دستورات مقام اصلي كشور نبايد متشر شود و كسي خبردار شود تا نااميدي ايجاد شود. اما بنده كه نااميد نشدم. اميد وارهم شدم. در شرايطي كه اداره امور كشور به دست كم سوادترين افراد و جاهل ترين ها افتاده است وضع بدتر از اين است و اينكه كساني هستند كه يك ساعت يا دوساعت كار ميكنند و وقت مي گذرانند بايد اميدوار هم بود.
البته در اين خبر تلاش شده كه خواننده نااميد شود و ادامه داده كه اين شرايط در حالی است که دولت موضوع مربوط به حل معضل اشتغال و بیکاری را طی سالهای گذشته در دستور کار خود قرار داده و برای امسال نیز به دنبال تحقق هدف بزرگ 2 میلیون و 500 هزار نفری در اشتغالزایی است.
در اين خبر متاسفانه با مقايسه آمارهاي كشورهايي كه مسئولانشان از ميان دانشمندانشان هستند و نه مثل ما از ميان اوباش و اراذل و جاهل ترينها نوشته براساس آمارها ساعت کار مفید هفتگی در ژاپن هم اکنون ۴۰ تا ۶۰ ساعت و در کره جنوبی ۵۴ تا ۷۲ ساعت است. علاوه بر این، آمارها نشان ميدهد که سرانه کار مفید در ایران سالانه ۸۰۰ ساعت است.
بنابراین ایران در رده سوم کمترین ساعات کار مفید سالانه در جهان پس از کویت با ۶۰۰ ساعت و عربستان با ۷۲۰ ساعت کار مفید قرار دارد.این میزان در ژاپن ۲ هزار و ۴۲۰ ساعت، در کره جنوبی ۱۹۰۰ و در چین هزار و ۴۲۰، آلمان هزار و 700، در آمریکا هزار و ۳۶۰، در ترکیه هزار و ۳۳۰، در پاکستان هزار و ۱۰۰ و در افغانستان ۹۵۰ ساعت است. همه اينها باز مارا اميدوار مي كند چون باز بايد خدارا شكر كرد كه از اين بدتر نيست كه البته بدتر هم مي شود. مي گوييد نه صبر كنيد ببينيد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر